Elke nieuwe ruimte bracht ons verder omhoog door het gebouw, terwijl het drama zich ontvouwde. Wat ik vooral mooi vond, was de geoefende frustratie die iedere ouder kent; wanneer je je kind vraagt iets te doen waar het geen zin in heeft. Hier werd die gebruikt om de frustratie van de spelers over het oordeel "niet schuldig" uit te drukken.